Schrijven is soms vruchteloos schermstaren

Schrijven is soms vruchteloos schermstaren

‘Lastig’, ‘moeizaam’, ‘ingewikkeld’.

Woorden die ik voortdurend zag terugkomen in de aantekeningen van de interviews die ik afnam voor een artikel over jonge medisch specialisten die al een aantal jaar moeite hebben om een vaste baan te vinden. Er is simpelweg een tekort aan arbeidsplaatsen voor het overschot aan een nieuwe generatie dokters. Gevolg: jonge, getalenteerde mannen en vrouwen die meestal net een gezin met kleine kinderen hebben, reizen jaar-na-jaar het hele land door om maar te kunnen werken. Niet in de gelegenheid om een huis te kopen en in de tropenjaren van hun leven voor zichzelf, hun partner en hun kinderen een stabiele woonomgeving op te bouwen. Laat staan een carrière met inhoudelijke perspectieven.

Op zoek naar de kern

Na alle gesprekken duurde het een paar dagen voordat ik de kern van het verhaal te pakken had en in de schrijfflow kwam. Het onderwerp voelde als een ingewikkelde kubusachtige figuur dat ik door de ogen van betrokkenen van alle kanten had bekeken. Maar vanuit welk perspectief moest ik het opschrijven?

Vruchteloos schermstaren

Na weer een paar uur vruchteloos aantekeningen doorbladeren en naar mijn computerscherm staren ging mijn telefoon. Het was de dirigent van het koor waarin ik elke week zing en waarmee we volgend jaar ons 10-jarig jubileum vieren. Ik twijfelde of ik zou opnemen, ik moest het verhaal over een paar dagen af hebben en zat voor de tweede avond op rij op kantoor. ‘Ach, een beetje afleiding kan geen kwaad’, dacht ik en ik kletste een half uur over de organisatie van het jubileumconcert. Toen ik ophing keek ik met een frisse blik naar mijn beeldscherm en tikte binnen een uur twee derde van de tekst.

Ingewikkeld schrijfproces

Een dag later vielen me de terugkerende woorden in mijn aantekeningen op. Kennelijk was de complexiteit van het onderwerp onbewust onder mijn huid gaan zitten. En verliep mijn schrijfproces na zes weken research gevoelsmatig bijna net zo ingewikkeld als het creëren van banen voor jonge specialisten in een onzekere arbeidsmarkt.

‘Today is… a battle (that I win)’

Gelukkig had ik aan één telefoontje genoeg om weer aan de slag te gaan. Ik zou wensen dat het voor de jonge specialisten net zo makkelijk was om een vaste baan te vinden.

Klik hier om het artikel ‘Jong en klaar zonder vaste plek’ uit Arts en Auto te lezen.