Over kankercellen en interviews opnemen

Over kankercellen en interviews opnemen

‘Moedig’, zegt hoogleraar Filip Lardon als hij een blik op mijn notitieboek werpt. ‘De meeste journalisten nemen het gesprek op, maar jij niet zie ik.’

Menig journalist in Vlaanderen heeft Lardon al geïnterviewd over zijn boek ‘Naar een wereld zonder kanker?’. Ik glimlach, maar nog voordat ik een reactie heb kunnen geven verontschuldigt Lardon zich voor zijn snelle spraak. Zijn tempo doet niet onder voor dat van Matthijs van Nieuwkerk. Daar was ik niet op voorbereid voordat ik begon met schrijven.

Ik twijfel even of ik de dictafoon op mijn iPhone aan zet. ‘Vertrouw op de je geheugen’, klinkt er in mijn achterhoofd. Ik weet niet meer welke docent op de School voor Journalistiek het zei, maar het is een uitspraak die altijd is blijven hangen. Weliswaar gedaan in het (semi) pre-digitale tijdperk, maar toch, hij blijft relevant. Een gesprek, met een goede vriend in de kroeg, kun je de volgende dag toch ook nog navertellen? Mijn twijfel zakt weer weg.

Geen opname dus, van dit interview met Filip Lardon. Totaal onnodig ook, want man, als deze Vlaming eenmaal begint te vertellen over zijn fascinatie voor de ‘intrigerende’ kankercel en uitgebreid de moeite neemt om op papier te tekenen wat hij met woorden uitlegt, hang je als luisteraar binnen de kortste keren aan zijn lippen.

Lardon wil trouwens dolgraag een keer over die kankercel komen vertellen bij De Wereld Draait Door, maar volgens de hoogleraar reageert de redactie niet op zijn mailtjes. Een gemiste kans, durf ik wel te zeggen.

‘Over tien jaar kunnen we 80 procent van de kankerpatiënten genezen’
Klik hier voor het interview met Filip Lardon in Elsevier TerZake.